Dido und Aeneas PDF

Deze ontwikkeling is niet volstrekt chronologisch. Spartaan Tyrtaeus dido und Aeneas PDF elegieën, die strijdliederen waren. Vele epigramdichters gebruikten in de hierop volgende eeuwen de elegievorm voor hun puntige verzen.


Författare: Henry Purcell.
Das Musiktheater hat bis heute nichts von seiner Faszination eingebüßt. Es sollte ein wesentlicher Teil des Musikunterrichts sein, die Grundlagen für dessen Verständnis zu schaffen. Bereits um 1960 begann der Robert Lienau Musikverlag mit der von namhaften Musikpädagogen entwickelten Schriftenreihe DIE OPER, die einzelne Werke des Musiktheaters für den schulischen Unterricht aufbereitet. Nicht zuletzt will die Schriftenreihe allen Opernfreunden eine Ergänzung zum Theaterbesuch oder Hörgenuss anbieten. Der Lehrerband bietet alles, was sonst mit Mühe zusammengetragen werden muss: Quellenmaterial, Biographisches, Werkentstehung, kulturhistorischer Umkreis, Werkanalyse. Inhalt: Geschichtlicher Hintergrund und Quellen des Dido-Stoffes. Leben und Werk Henry Purcells. Die Entwicklung der Oper bis zu Purcell. Purcells musikalische Sprache in Dido und Aeneas. Werkanalyse. Möglichkeiten der Aufführung und Behandlung des Werkes in der Schule. Schrifttum, Schallplatten. 26 Notenbeispiele, 2 Abbildungen.

De Latijnse poetae novi — de „nieuwe dichters“ uit de eerste eeuw v. Catullus als bekendste vertegenwoordiger — richtten zich naar Griekse voorbeelden in hun korte gedichten, waaronder ook weer elegieën waren te vinden. Andere bekende dichters in de Latijnse elegie zijn de Romeinen Tibullus, Sulpicia en Ovidius. Alle deze dichters leefden rond het begin van onze tijdrekening. Het geeft al aan dat de Latijnse elegie geen lang leven beschoren was. Niet meer dan 50 jaar is erover gedicht.

De elegie komt voort uit de drang het verlangen naar één bepaalde geliefde uit te drukken. Een populair subgenre was de erotische elegie, waarbij het specifiek gaat om het seksuele verlangen, de lust. Vooral Ovidius legde zich toe op dit genre. Hij schreef drie boeken vol met erotische elegieën gewijd aan zijn verhouding met Corinna.

Men zag in de elegieën een poging tot verstoring van de machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen. De dichters onderwerpen zich aan de liefde via de minnares. Zij krijgt aldus de controle dan in handen, was de gedachte. Toch is het niet zo dat in alle elegieën de mannen zich onderwerpen aan de vrouwen. Ovidius beschreef het gebruik van geweld tegen de minnares in verschillende elegieën. Tibullus schreef naar het idee van verlangen voor één geliefde meerder elegieën samengebonden in één boek. De geliefde was de vrouw Delia.